Bob Breuk

Bob

Bob Breuk, geboren in 1955 in Amsterdam, is nu ruim 25 jaar dierenarts. In 1989 nam hij de oorspronkelijk praktijk, op de Ieplaan 81, over van mevrouw Brooijmans. De nieuwe praktijk aan de Beeklaan, die hij samen met Olivier van Doorne voert, werd in januari 2007 in gebruik genomen.

Ambitie
Dat hij dierenarts zou worden en geen brandweerman bijvoorbeeld, stond al vanaf zijn vierde jaar voor hem vast (verklaren zijn ouders). Hij had gewoon iets met dieren; speelde er graag mee, vond het fijn ze te verzorgen, voelde wat ze nodig hadden en wilde iets wezenlijks voor hen betekenen. Vier keer uitgeloot worden weerhield hem er niet van uiteindelijk zijn droom te verwezenlijken. Tijdens zijn studie diergeneeskunde werkte hij ieder vrij uur als assistent in een praktijk en vóór hij afstudeerde, was hij al als dierenarts aan het werk. De praktijk heeft hij samen met (zijn ex-vrouw) Gerda Swart tot een grote, bloeiende praktijk weten uit te bouwen. Liefde voor dieren, plezier in het werk, zijn gedrevenheid, doorzettingsvermogen en onuitputtelijke werklust waren daarbij onmisbare ingrediënten. Hun kinderen Minda en Rory groeiden tussen de dieren op en nog altijd zijn ze in de praktijk te vinden als hun studie en werk het maar enigszins toelaat.

Vrije tijd
In de tijd Bob nog overheeft, kon je hem tot eind 2010 wandelend aantreffen met hond Toy. Na bijna 15 trouwe honden jaren wordt hij nog dagelijks gemist. Nu gaan Martijn en Sanne en een golden retriever Mack vaak mee op pad. Bob is een echte familieman: voor zijn gezin, dieren, familie en vrienden (van vrienden) maakt hij altijd tijd. Stil  zitten kan hij niet of het moet in de zon zijn. Hij knutselt en klust graag, houdt van tuinieren, zou graag meer willen tennissen en squashen, maar zijn passie op sportief gebied is toch wel het opzoeken van grenzen: op de pistes in en onder water. Bij mooi weer of bij de Haagse “kauwe klauwe”dag komt de stoere Puch uit de stal of moet zijn klassieke dame een citroën DS uit 1969 worden gepoetst.
De laatste jaren werden enkele vakanties in het West Afrikaanse Gambia doorgebracht. Edda en hij vielen voor de vrolijke, vriendelijke mensen in dit straatarme land. Enkele jonge mannen en vrouwen worden sindsdien door hen ondersteund in hun opleiding en gezondheid. Op dit moment vraagt een nieuw projekt, het opzetten van een schooltje voor de aller kleinsten, veel aandacht, elders op de site binnenkort meer informatie hier over , want de hulp van al de Nederlandse relaties is hard nodig.

Gebruik je zintuigen
Belangrijke aspecten in het werk als dierenarts vindt Bob: ’Luisteren naar dier en eigenaar, kijken, voelen (zowel letterlijk als figuurlijk) en ruiken. Bij een juiste diagnose stellen komt er dus veel meer kijken dan alleen kennis en ervaring, dan alleen bloed- en röntgenonderzoek. Het gebruiken van al je zintuigen zorgt daarnaast voor een compleet beeld. Op grond van dit alles wordt een behandelplan opgesteld. Het uitvoeren van operaties is ook een vast onderdeel van het werk, waarna de dieren soms voor langere tijd worden verzorgd. Dit schept een bijzondere band tussen mens en dier. Het Amerikaanse TLC (Tender Loving Care ) is een belangrijk medicijn  in de praktijk op de Beeklaan.

Blije gezichten
’Het geeft me veel voldoening’, zegt Bob, ’als je ziet dat je een dier en zijn baasje of vrouwtje blij hebt kunnen maken met je behandeling, of dat nou iets simpels of een ingewikkelde ingreep is. Daar doen we het met zijn allen voor’. ’Die allen’ is het team bestaande uit negen personen. Hoe verschillend de mensen ook zijn die hier in de praktijk werken, ze hebben allemaal hetzelfde doel voor ogen: dieren beter maken. Daar dragen ze allemaal op hun eigen wijze aan bij. Er wordt veel aan gedaan om professioneel te werk te gaan, maar ook om een goede sfeer te creëren, om mens en dier op hun gemak te stellen. Dat bevordert de genezing en daarmee het plezier dat eigenaren van hun huisdieren hebben.

Thuis in de praktijk
Uit alles spreekt Bobs enthousiasme, zijn bezieling, zijn liefde voor het vak, zijn betrokkenheid bij mens en dier. Dat werkt aanstekelijk. En dat is wellicht ook de verklaring voor zijn nog altijd uitdijende praktijk. Wie zou zich hier nou niet thuis voelen?

*foto: Bibi van Gageldonk, tekst: Conny Wittekoek